Ingrid, 22 augustus 2008
Nederland Acquoy

De laatste week en terugvlucht

Hallo iedereen!

Het is al weer bijna twee weken geleden dat we terug kwamen uit Thailand en ik noch Marlieke heeft blijkbaar de tijd of zin gehad om ons allerlaatste stuk te schrijven. Nu leek het mij toch onderhand echt tijd worden voor ik alle details alweer vergeten ben.
We zijn een week op Koh Samui gebleven, omdat we telkens geen zin hadden om te vertrekken. Iedere keer planden we om te vertrekken om dan verolgens het besluit te nemen om toch nog één dagje langer te blijven. Uiteindelijk zijn we op maandag vertrokken. We wilden de nachtbus terug nemen naar Bangkok om dan gelijk door te gaan naar Kanchanaburi. We hebben ook nog getwijveld om eerst naar Hua Hin te gaan, zodat we niet weer zo lang achter elkaar hoefden te reizen. Met de bustijden bleek dat echter niet uit te komen en dus hebben we dat plan laten varen.
Deze busreis ging eigenlijk heel erg goed in vergelijking met de andere lange busritten die we hebben gehad. Hij lekte niet, we zijn niet bestolen en we wisten zeker dat we goed zaten. Al hebben we daar ook nog even aan getwijfeld, omdat een Fransman ervan overtuigd was dat we in de bus naar Krabi zaten. Geklukkig bleek er later een overstappunt te zijn. Marlieke had vlak voor we de veerboot opgingen in Koh Samui goed gewinkeld in een grote supermarkt en ze had meer als genoeg gekocht om de busrit goed door te komen.
We kwamen nmiddenin de nacht in Bangkok aan. Daar zijn we gelijk naar het busstation gegaan om door te reizen naar Kanchanaburi. Daar kwamen we weer een Nederlands stel tegen en we zijn met zijn vieren naar een guesthouse aan de rivier gegaan. De eerste dag zijn we naar de brug over de river kwai gelopen. Dat is de toeristische attractie van kanchanaburi en er zit een heel verhaal achter. De volgende dag hebben weer fietsen gehuurd en al fietsend probeerden we een museum te vinden over de brug en de 2e WO. Een man van hte Guesthouse had ions uitgeled waar het was, maar we konden het eerst nergens vinden. Na een lange tijd bleek dat we er ongeveer in rondjes omheen hadden gefietst. Inmiddels was het al zo laat dat we nog maar drie kwartier hadden om het museum te bekijken. Dat was net tijd te kort om alles rustig te zien.
Toen we het museum uit werden gestuurd besloten we de begaafplaats erbij ook te bezoeken. Toen we net oop zoek wafren naar de Nederlandse namen hoorden we een hond heel hard janken, al herkende ik geluid niet meteen. Marlieke zag al snel wat er gebeurd was, de hond was namelijk aangereden en was naar het midden van de weg gestrompeld en had zijn been gebroken. We zorgden ervoor dat hij weer veilig aan de kant van de weg kwam. Van de thai begrepen we dat er geen dierarts was en duwij konden verder ook niets meer voor het dier doen. Op zijn drie poten leek hij zich nog aardig goed voort te kunnen bewegen en wij besloten om maar gewoon de graven te bekijken en dan weer weg te gaan. Later zagen we hem weer rustig rondhuppen over het kerkhof.
De volgende ochtend gingen we weer terug naar Bangkok. We hebben de kao san rond nog een keer overgelopen en een aantal dingen gekocht. De volgende dag zijn we nog naar Wat Po gegaan en marlieke heeft een bloemetje op haar been laten zetten met henna. De laatste nacht zijn we weer naar het Prince Palace hotel geweest. Daar hebben we karaoke gedaan wat best grappig was en tegelijkertijd probeerden we een beetje de opening van de olympische spelen te volgen.
De laaste dag zijn we nog even langs het politiebureau geweest om te controleren of mijn camera niet heel toevallig teruggevonden was. Het was een hopeloze poging en meer bedoeld voor mijn eigen rust. Op het politiebureau begre[pen ze echter totaal niet wat ik bedoelde en uiteindelijk moest ik dat in het meest simpele engels opschrijven. Toen het kwartje viel konden ze me echter nog niet helpen.
Verder zijn we nog een enrom winkelcentrum doorgelopen met overal volgestouwde kledingwinkeltjes en telkens hetzelfde aanbod. We mochten nog een één of andere vage milkshake proberen en kregen gelijk een lesje over gezond gewicht en goede voeding.
Toen we naar het vliegtuig wilden konden we nergens een lege taxi vinden. Toen we bijna radeloos waren kwam er eindelijk een lege, groengele (ook heel belangrijk) taxi aan die ons naar het vliegveld wilde brengen voor het metertarief. Er stond al een hele rij bij het inchecken. Gelukkig bleek deze keer wel alles goed te zijn met onze tickets. Voor de paspoortcontrole stond ook al een enorme rij. Daar hebben we wel een halfuur in de rij gestaan. Die controle was trouwens nog best even spannend omdat we de laatste dag per ongeluk illegaal waren. Door een telfoutje zijn we 31 dagen in thailand geweest ipv de 30 visavrije dagen. Gelukkig merkte de controleur het niet op, of ze vond het niet erg. anders moesten we ieder 500 baht betalen. Daar hadden we niet heel veel behoefte aan, vooral omdat ik dan de rij uit zou moeten om te gaan pinnnen.
Verder ging alles goed. Vooral de eerste vlucht hadden we in het vliegtuig een geweldig systeem voor het bekijken van de films. In Dubai hebben we heerlijk op de grond geslapen samen met een Britse reizigster die we op het vliegveld in Bangkok al hadden ontmoet.
De volgende ochtend krijgen we een heerlijk grote muffin van haar, omdat we zelf niet genoeg dirham meer hadden om die te kopen. In Dubai hoefden we niet meer in te checken en dergelijke, omdat we onze boardingpas voor de vlucht al in Bangkok al hadden gehad. Dit was erg handig.
In Dusseldorf duurde heteen tijd voor onze bagage aankwam. Toen we die gehaald hadden liepen we naar de aankomsthal waar we opgewacht werden door de familie van Marlieke. Een aantal uur later waar we gelukkig weer heelhuids thuis.

groetjes,

Marlieke en Ingrid

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl